Vanavond ga ik drinken, op wat ik eigenlijk al wist….

Vanavond drink ik op jou, Pap. Omdat ook jij veelste vroeg afscheid heb moeten nemen. Ik hoop oprecht dat je daar boven naast mamma zit en ziet dat het met vallen en opstaan goed gaat met ons. Ik hoop echt dat ook jij vanavond je glas heft en een sigaartje aansteekt en denkt aan de fijne momenten die we hebben gehad als gezinnetje, maar ook mijmert over de zo ongelooflijk veel leuke dingen die we niet hebben kunnen doen omdat ook jij de strijd verloor tegen kanker.

Over hoe ongelooflijk jammer ik het vind dat je Sara nooit heb mogen ontmoeten, dat je nooit m’n huisje hebt gezien, dat jij nooit mijn barbeque heb gebruikt, dat jij nooit de eerste lucifer in de vuurkorf heb mogen gooien, dat jij niet bij twee bruiloften van je kinderen heb mogen zijn.

Pap, ik mis je. Ik troost me met de gedachte dat jij ons wel ziet. In gedachten ben je in elk geval bij ons. Ieder jaar, iedere maand en iedere dag.

De herinnering blijft..

Nooit meer Acda en de Munnik…

Het einde van een tijdperk! Meen je dat nou? Ja dat meen ik!

Al vanaf het begin lyrisch. Ik weet nog goed dat ik achterin de auto zat naar Beynat. Na 12 uur in de auto mee blèren met Niet of Nooit geweest, vond m’n moeder het wel even genoeg en pakte m’n discman af. Die rit zou het begin van een tijdperk worden. Ieder jaar dat ik naar Frankrijk ga met de auto worden cd’s van Thomas Acda en Paul de Munnik grijs gedraaid. Bekend geworden van de cd’s maar de theatershows ken ik onderhand uit m’n kop. Al beginnen te grinneken wanneer het eerste woord van “de olifant sterft uit” wordt uitgesproken, “Acda is dat turks, ja het is wel turks maar op je beste NSB’s leg je uit dat het van Dakstra komt, west-fries, a fijn west-fries”. Na jaren en jaren nog altijd bijna in je broek zeiken van het lachen als ze beginnen over het Zaad van Thomas.

Maar ook de serieuzere liedjes komen aan bod. Ieder jaar weer op de sterfdag van m’n vader, en natuurlijk nu ook op de sterfdag van m’n moeder, met een paar glazen whiskey en een sigaar, oneindig vaak ‘Zwerver met een Wekker’ luisteren:

Laat me drinken
Laat me drinken op het leven
Laat me drinken
Laat me drinken dat ik leef
En laat me drinkend snel vergeten
Wat ik eigenlijk al wist
God heeft zich weer een keer vergist

Absoluut ga ik mijn best doen om kaarten te bemachtigen voor jullie afscheidstoernee

Thomas en Paul, bedankt voor het lachen en bedankt voor de tranen

Homohuwelijk

Laten we even beginnen met een korte maar zeer verhelderende definitie:

Het homohuwelijk is een huwelijk tussen twee personen van hetzelfde geslacht

In Nederland kan een homohuwelijk voltrokken worden sinds 1 april 2001, Nederland was hiermee het eerste land ter wereld. Het duurde even maar in een aantal andere landen is dit nu ook toegestaan.
Nu wil ik het niet zozeer over de mogelijkheid hiervan hebben, ik vind namelijk dat wanneer twee mensen intens veel van elkaar houden zij altijd met elkaar zouden moeten kunnen trouwen en/of hun liefde voor elkaar kenbaar moeten kunnen maken. Maar het gaat mij om het volgende:

Afgelopen dagen stond heel de wereld op z’n kop omdat de regering in Oeganda een wet er doorheen heeft geperst die het strafbaar maakt om homoseksuele handelingen uit te voeren laat staan om met elkaar te trouwen. Even uit m’n blote bolletje begint de minimum straf bij 17 jaar cel en volgens mij zijn dat geen gevangenissen met kabel tv, xbox of ps3, donzen dekbedjes en ganzenveren kussentjes. Er werd een aantal keer aangekaart dat we dit als wereld moeten aanpakken omdat dit een derde wereldland is en dat wij, als westerse gemeenschap, moeten laten zien hoe het wel moet. Allemaal goed en aardig, maar waarom rept er geen hond iets over bijvoorbeeld Texas? Texas is geen land maar een staat in het ‘grootste democratische land’, ‘daar waar iedereen zichzelf kan zijn om The American Dream na te vliegen’…. Jammer joh.. niet dus…

 

Samesex marriage in USA

 

 

Bovenstaand plaatje laat zien wat in welke staten wel en niet mag. Om je even een richting te geven: Alles wat blauwig is hebben homoseksuelen het makkelijker dan in de roodachtige staten.
Waarom is het niet drie dagen lang de opening van het 8uur journaal dat men vandaag de dag in het ‘o zo westerse land’ the USA of America nog altijd niet het homohuwelijk erkend heeft.

Ok, laten we het dan wat dichter bij huis zoeken..

Same sex marriage map Europe detailed

 

Yes yes you are seeing it good. Donkerblauw is toegestaan; lichtblauw is geregistreerd partnerschap; Rood is verboden.

Waarom hoor ik hier niets over?

Moraal van het verhaal: Laten we nu niet als EU en/of VN naar beneden kijken en in Afrika rond gaan roepen dat het mensenrechtentechnisch niet goed is dat homoseksuelen niet met elkaar mogen trouwen, maar laten we vooral eerst eens zelf onze zaakjes in orde maken.

tweederde…

Ja ik weet dat het zo vastgesteld is in de wet. Wanneer je als veroordeelde je netjes gedragen hebt in detentie, dan mag je na tweederde van je straf uitgezeten te hebben naar huis.

Maar laten we nu eerlijk wezen. Wanneer iemand in de gevangenis terecht is gekomen, is dat niet voor niets.

Neem nu een actueel voorbeeld: Volkert van der G. heeft op 6 mei 2002 Pim Fortuyn vermoord. Hier heeft hij 18 jaar celstraf voor gekregen. Zover is het logisch (je kan van mening verschillen of dit wel of niet lang genoeg is, maar daar gaat het nu niet om). Het probleem zit ‘m in het volgende: Na tweederde van je straf kom je voorwaardelijk vrij als je je netjes gedragen hebt…Je hebt dus iemand van zijn leven ontnomen, vervolgens doe je geen stoute dingen in de gevangenis en als beloning wordt je ipv na 18 jaar na 12 jaar vrijgelaten.

Ik kan me voorstellen dat als het je familie of jezelf betreft dat je dolblij bent dat je weer vrij komt. Maar ik snap het gewoon niet. Ik hoef ook niet minder belasting te betalen als ik na 5 jaar netjes iedere keer m’n belastingaangifte betaal/invul. Ik krijg ook geen btw korting als ik 10 keer netjes m’n boodschappen betaald heb bij de albert heijn. Ik krijg ook geen gratis tankbeurt als ik 15 keer niet weggereden heb zonder te betalen.

Je krijgt dus 18 jaar en je mag jezelf (met enige beperkingen) na 12 jaar een vrij man noemen.

Vreemd. Heel vreemd. Echt heel vreemd. Zo vreemd dat ik daar echt niet over uit kom. Nogmaals, zolang dit in de wet zo geregeld is heb ik het er maar mee te doen. Maar gelukkig zijn er meerdere mensen en dus ook politieke partijen die hier al jaren geleden zich druk over begon te maken.

Mamma

20-01-1949 – 06-07-2013

Vandaag zou je 65 worden. Mogen genieten van je pensioen. Lekker de hele dag thuis zitten puzzeltjes maken, boekie lezen en een koppie thee drinken…

mamma

Vandaag zou je 65 worden. Je zou zeggen “nou en, laat mij maar lekker werken hoor.” Waarschijnlijk een dagje minder zodat je op de boerderij zou kunnen bijklussen.

Vandaag zou je 65 worden.. Zou je.. Want net als pappa mocht het niet zo zijn. Net als pappa kom ook jij niet aan je pensioen toe. Net als pappa kreeg jij kanker waardoor het leven op z’n kop stond.

Je 64e verjaardag hebben we nog ‘gewoon’ gevierd. Ik weet het nog goed, ik kwam binnen en hoorde een oorverdovend lawaai van een meute achterneefjes en nichtjes. En jij zat een rustig in je stoel de boel te overzien.

Een paar dagen daarna hebben we met z’n zessen alles doorgenomen wat nog doorgenomen moest worden. Eigenlijk kwam het er op neer dat wij maar moesten kijken wat voor kist/bloemen/kaart e.d. wilden voor jou.

De kerkdienst, dat was een van de dingen die je al besproken had met je vriendje Ruud. Hoewel besproken.. Je had een lading liederen opgegeven die gezongen moesten worden. En zonnebloemen natuurlijk.

Vandaag ben je 65 geworden. Geen drie zoenen, geen cadeautjes, geen knuffel en geen kippesoep vandaag. We denken wel aan je en we missen je iedere dag.

Van harte…

 

 

 

Macht der gewoonte

veel ‘ouderen’ zullen het overdreven vinden. Vroegah schreef je alles in je dagboekje, als tie vol was gooide je ‘m in de kast en pakte je een nieuwe. Tegenwoordig moet iedereen z’n mening maar uiten in het openbaar.

Ook ik maak me daar schuldig aan: Twitter, facebook, instagram, Google+, eigen website. Voldoende plaatsen om je zegje te doen, geheel anoniem of natuurlijk helemaal niet. Maar is het een goed iets. Het is in elk geval een goed van deze tijd. Móet je het doen? Nee absoluut niet (het wordt soms ook zeker niet gewaardeerd). Ik zou zeggen dat het een gewoonte geworden is. Fototje in de trein omdat je iets leuks ziet, status update op facebook, tweetje de wereld in. Alles wordt maar ‘geliked’ zonder dat er (voldoende) nagedacht wordt welke consequenties dit heeft.
Hoeveel statusupdates komen er op jouw tijdlijn voorbij waarbij je je überhaupt afvraagd waarom iemand dat zou willen delen? En hoevaak zeg jij er wat van? Hoevaak heb jij al iemand ‘ge-unfriend’ omdat je knettergek werd van de loze tweets of statusupdates?
Ik heb mezelf hier al meerdere malen ‘schuldig’ aangemaakt. Zeker het afgelopen jaar vraag ik me steeds vaker af “waarom krijg ik die tweets binnen?” “waarom besteed ik daar wel tijd aan?”.

Gelukkig komen er ook mooie dingen voorbij: Piramides met 10cm sneeuw, plaatje met de tekst “Be the reason that someone smiles today”. Dat soort dingen ga ik steeds meer waarderen. Begin ik een ouwe sentimentele zak te worden? Misschien wel, maar weet je… Dat boeit me niet zoveel meer.

Hoe je het ook wendt of keert. Iedereen logt minimaal 1x per dag in op alle social media accounts. In Nederland zitten we 6 uur per week op Facebook. 83% van alle Nederlanders is dagelijks online. Daarmee staan we Europees gezien op de 3e plaats. Na 3 weken vakantie heb je niet meer het gevoel dat je achterloopt, want internet heb je tegenwoordig op iedere hoek van de straat. Ik werd laatst in de metro, terug naar huis vanuit de kuip, aangesproken door een oudere meneer die vroeg: “Waarom zit iedereen naar zo’n ding te staren?” En eerlijk gezegd.. ik had er geen hap-klaar antwoord op.

 

Dat… is de macht der gewoonte

Welkom

Tja hoe moet je je eerste blog noemen? Het is maar net wat je zeggen wilt.

Waar ik me druk over wil maken hier? Van alles, van het leven tot Feyenoord en van werk tot media. Er zijn gewoon soms dingen die ik kwijt wil. En waarom dan maar niet gewoon de wereld ingooien. Ook daarover zal ik soms schrijven hoe tegenstrijdig dat ook klinkt, ik vind dat sommige mensen beschermd moeten worden omdat ze werkelijk alles online gooien.

daarnaast ga ik natuurlijk wederom proberen om hier regelmatig iets te posten